ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ 13/12/1943

Επιχείρηση Καλάβρυτα (Unternehmen Kalawrita)

Στις 5/12/1943 το 68 Σώμα Στρατού της Βέρμαχτ με έδρα την Αθήνα (διοικητής Φέλμι) εξαπέλυσε την Επιχείρηση Καλάβρυτα (Unternehmen Kalawrita) με σκοπό, την τρομοκρατία του πληθυσμού (εκτελέσεις αμάχων, λεηλασίες), την πυρπόληση των οικιών για να σταματήσει η τροφοδότηση των ανταρτών αλλά και να μην υπάρχουν διαθέσιμα καταλύματα εν΄ όψει του επερχόμενου χειμώνα και τελικά την «εκκαθάριση» από αντάρτικες ομάδες του ορεινού όγκου του Χελμού, όπου κτυπούσε η καρδιά της Αντίστασης.
Η διαταγή για την επιχείρηση είχε υπογραφεί στις 25/11/1943
(διαταγή Ν2/1296 – 25/11/43
ή 3Α/1296/43 25/11/1943 gel
ή Div.st.qu.25-11-1943 IA/Αριθ. Επιχείρησης 1296/43)
από το διοικητή της 117 Μεραρχίας Ορεινών καταδρομών υποστράτηγο Καρλ Φον Λε Σουιρ (Karl Von Le Suire).
Τα γερμανικά στρατεύματα ξεκίνησαν από έξι διαφορετικά σημεία:
Τρίπολη (Ίλαρχος, Γκνας, Gnass), Αργος, Κόρινθο Αίγιο, Πάτρα (Γιούλιους - Ιούλιους Βόλφινγκερ – Wolfinger) και Πύργο και έφθασαν σε διαφορετικό βάθος το καθένα.
Στις 15/10/1943 ο λόχος 5-749 της 117 Μεραρχίας Ορεινών καταδρομών με επικεφαλή τον αυστριακό λοχαγό Σόμπερ (γιός πρώην δημάρχου της Βιέννης) και 105 άνδρες ανέλαβε μια αναγνωριστική επιχείρηση στην περιοχή και την επιχείρηση για απαγωγή του Γέρο Μίχου τον οποίο είχαν προσπαθήσει να παγιδεύσουν και άλλη φορά. Όμως η γερμανίδα Γκρέτα που είχε παντρευτεί Αιγιώτη και κρατούσε επαφή με τις ΕΑΜικές οργανώσεις ειδοποίησε το Γέρο Μίχου (Δημήτρης Μίχου, Σμήναρχος, ηγέτης του ΕΛΑΣ Β. Πελοποννήσου). Από το πρωί της 16/10/1943 όταν έγινε αντιληπτή η κίνηση των γερμανών κινητοποιείται το εφεδρικό ΕΛΑΣ των χωριών και συγκεντρώνονται οι διάφορες ομάδες του Β Τάγματος Αιγιαλείας - Καλαβρύτων του ΕΛΑΣ. Διοικητής ήταν ο Σφακιανός, καπετάνιος ο Δήμος και πολιτικός ο Γιάννης Κατσικόπουλος.
Οι γερμανοί καθηλώθηκαν στο Μύλο του Γουλά. Ο γερμανικός λόχος είχε παγιδευτεί. Στις 17/10/2005 οι γερμανοί είχαν φτάσει στα Πέντε Δένδρα με οδηγούς «Έλληνες» συνεργάτες τους. Οι δυνάμεις των ανταρτών κύκλωσαν τους Γερμανούς στα υψώματα μεταξύ Ρωγών και Κερπινής. Η επιχείρηση κράτησε ως αργά το απόγευμα, πιάστηκαν 63 αιχμάλωτοι ανάμεσα σε αυτούς και ο Σόμπερ (αμφισβητείται, έχει γραφεί ότι αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα) και 3 βαριά τραυματισμένοι (εκτελέστηκαν αργότερα, άγνωστο από ποιούς, πολλοί συνδέουν την εκετέλεσή τους με τον απαγχονισμό του 18χρονου Παυλόπουλου στην Πλατεία των Καλαβρύτων από τους γερμανούς και με την απομάκρυνσή τους απο το Νοσοκομείο με παρέμβαση του γιατρού Παυλόπουλου "Πελοπόννησος 10/12/2009 σελ.. 14"),
10 διέφυγαν και υπόλοιποι σκοτώθηκαν.
Οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στα Καλάβρυτα.
Στο τμήμα του Αιγίου επικεφαλής ήταν ο ταγματάρχης Regiment Hans Ebersberger -
Χανς Εμπερσμπεργκερ που έφθασε στην πόλη των Καλαβρύτων στις 9/12/1943. Κάτοικοι της περιοχής θορυβημένοι από τις καταστροφές των γερμανών σχημάτισαν επιτροπή υποδοχής που διαβεβαίωσε του Γερμανούς γα τη νομιμοφροσύνη τους.

Η Πορεία των αιχμαλώτων

Μετά τη μάχη της Κερπινής οι αιχμάλωτοι μεταφέρονται στα Καλάβρυτα.
Σημειώνεται ότι οι αντάρτες δεν κρατούσαν αιχμαλώτους αλλά και δεν ήθελαν να τους σκοτώσουν. Δεν υπήρχαν στρατόπεδα αιχμαλώτων. Παρ΄ όλα αυτά κρατούν ένα σύνολο 81 (88 ή 92) αιχμαλώτων (αμφισβητείται) μαζί με άλλους που είχαν συλληφθεί, προκειμένου να διαπραγματευτούν την απελευθέρωση δύο στελεχών του ΚΚΕ στην Πάτρα (Γαμβέτα και Παπαδόπουλο) (αμφισβητείται).
Οι γερμανοί δεν θέτουν θέμα αιχμαλώτων. Δεν ενδιαφέρονται για τους αιχμαλώτους τους. Τους θεωρούσαν χαμένους. Διαπραγματεύονται μόνο και μόνο γαι να κερδίσουν χρόνο με σκοπό τον εντοπισμό του Αρχηγείου των ανταρτών.
Θέμα αιχμαλώτων θέτει ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Θεόκλητος πιστεύοντας λανθασμένα ότι θα κατευνάσει την αγριότητα των γερμανών η ότι θα μπορούσε να αποτρέψει το τι θα ακολουθούσε. Η συζήτηση για τους αιχμαλώτους σταμάτησε 29/11/1943 (βομβαρδισμός Βυσωκάς – Σκεπαστού). Μέχρι την ημέρα αυτή όλα είχαν αποφασιστεί.
Σκοπός των ανταρτών είναι να βρεθούν μαζί με τους αιχμαλώτους έξω από τον κλοιό που είχε δημιουργήσει ο γερμανικός στρατός. Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα γιατί κρατούσαν τους αιχμαλώτους.
Στις 4/12/1943 βρίσκονταν στα Μαζέικα (Κλειτορία) όπου είχαν παραμένει 55 ημέρες και όπου κινούντο ελεύθερα. Στο διάστημα αυτό δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον για την απελευθερωσή τους απο τους γερμανούς.
Εχει γραφεί ότι τήν ίδια μέρα ο Δημήτρης Μίχου υπέγραψε διαταγή της Μεραρχίας μαζί με τον Αλέξανδρο (Κασσάνδρα) και τον Αχιλλέα (Πολύδωρο Δανιηλίδη) γιά να επιλεγούν οι Ναζί απο τους αιχμαλώτους, να τους αποσύρουν από τους άλλους και να τους εκτελέσουν. Η διαταγή έφτασε στην Κλειτορία την ίδια μερα το βράδυ αλλά δεν δόθηκε στο Σωτήρη Θεοδωρακόπουλο (Φρούραρχος της περιοχής - Λοχαγός).
Στις 5/12/1943 κινούνται προς τα Τριπόταμα. Εκτός από έναν με όνομα Ροζέ Βάλτερ (ή Βαλτέρ) που παρέμεινε στα Μαζέικα (Κλειτορία) γιατί ήταν άρρωστος. Όταν τελευταία επέστρεψε στα Μαζέικα ισχυρίστηκε ψέματα ότι ήταν διασωθείς από την εκτέλεση των αιχμαλώτων. Ο δρόμος όμως ήταν κλειστός από το τμήμα του γερμανικού στρατού που ανέβαινε από τον Πύργο. Την ίδια μέρα κινούνται προς το χωριό Πλανητέρου όπου εντοπίζονται από ανιχνευτικά γερμανικά αεροπλάνα. Κρύβονται στον πυκνό πλατανεώνα της περιοχής. Την επομένη οι αιχμάλωτοι μεταφέρονται στο χωριό Μάζι (6/12/1943) . Στο Μάζι στη Βίλα Μπράουν είχε εγκατασταθεί η αγγλική αποστολή. Οι Στίβενς και Άντριου της αγγλικής αποστολής ανέκριναν τους αιχμαλώτους.
Το βράδυ στις 7 – 8/12 /1943 οι γερμανοί υπό τον Γκνας (Gnass) και «Έλληνες» οδηγούς κινούνται προς του Μάζι, γιατί μαθαίνουν ότι προς τα εκεί κινούνται οι αιχμάλωτοι, όπου φθάνουν χαράματα. Είναι οι πρώτη φορά που οι γερμανοί εμδιαφέρονται για τους αιχμαλώτους τους.
Οι αντάρτες , παρά το ότι καθυστερούν να εντοπίσουν τους γερμανούς, ξυπνούν γρήγορα τους αιχμαλώτους και κινούνται προς το δάσος. Δραπετεύουν δύο γερμανοί. Ο ένας (Γιόχαν Ντόνερ) θα συναντήσει το τμήμα του Γκνάς που επιστρέφει στα Μαζέικα (Κλειτορία) και ο άλλος (Ουίλμερ) κινείται προς τα Σουδενά (Α.Κ. Λουσοί). Εντοπίζεται και εκτελείται από την Αγγλική Αποστολή.
Ο Ντόνερ διαβεβαιώνει τον Γκνας ότι οι αιχμάλωτοι ζουν.
Στις 8/12/1943 ή (9/12/1943) οι αιχμάλωτοι εκτελούνται στη θέση «Μαγέρου» του Χελμού (Γερμανογκρέμι). Eχει γραφεί επίσης ότι οι αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν τη νύχτα 13 προς 14 Δεκέμβρη δηλ. μετά τη σφαγή των Καλαβρύτων (αμφισβητείται). Διασώζονται δύο (αμφισβητείται).
Οι φονευθέντες γερμανοί εντοπίζονται από τον Γκνας και τους "Ελληνες" συνοδούς στις 12/12/1943 η 13/12/1943. Οι εξαγριωμένοι γερμανοί εκτελούν 12 άτομα. Δεν εκτελούν τον Καρκούλια ο οποίος είχε εξαναγκάσει 2 η 3 εκ των 12 να είναι οδηγοί για την ανεύρεση των αιχμαλώτων. Από την εκτέλεση διασώζεται ο Δημήτρης Κίτσος και ο Βασίλης Ορφανός που είχε διαφύγει καθ οδόν.
Η εκτέλεση έγινε με εντολή της Αγγλικής Αποστολής η γιατί οι αντάρτες είχαν την αίσθηση ότι ήταν εγκλωβισμένοι και κινδυνεύουν η κατ΄ άλλους η απόφαση πάρθηκε απο ανθρώπους που ήλεγχαν το ΕΑΜ στην Πάτρα.
Στις 9/12/1943 ο Γκνάς κινείται προς το χωριό Τριπόταμα με σκοπό να αποκλείσει τη διαφυγή της Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ. Δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για την τύχη των αιχμαλώτων.
Τα πτώματα εντοπίζονται στις 16/12/1943, μεταφέρονται στην Τρίπολη, όπου ενταφιάζονται στις 20/12/1943.
Οι γερμανοί αγνοούν την εκτέλεση των γερμανών αιχμαλώτων μέχρι το μεσημέρι της 13/12/1943 που έγινε η σφαγή των Καλαβρύτων.

Το έγκλημα των Καλαβρύτων

Η εγκληματική δράση των γερμανών άρχισε στις 5/12/1943. Αποκορύφωμα η σφαγή του αντρικού πληθυσμού των Καλαβρύτων στις 13/12/1943, ημέρα Δευτέρα και η πυρπόληση της Πόλης. Tον τόπο εκτέλεσης τον είχαν επιλέξει οι γερμανοί από την προηγούμενη ημέρα (ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ: "Η αποφράδα ημερα", ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΛΕΞ. ΜΠΙΡΜΠΑ, ΣΕΛ 46 - ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ) Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελούν 35 γερμανοί στρατιώτες και η διαταγή δίνεται από το σφαγέα γερμανό λοχία Τένερ.
Ο αριθμός των εκτελεσθέντων ξεπερνά τους 650 (ο ακριβής αριθμός αμφισβητείται). Διασώζονται 15 που «θάφτηκαν» κάτω από τα σώματα των εκτελεσθέντων. Σήμερα δεν ζει κανένας. Διασώθηκαν επίσης όσοι έφυγαν όταν έφθασαν οι γερμανοί στα Καλάβρυτα καθώς και όσοι δραπέτευσαν κατά την περίοδο παραμονής των γερμανών στην Πόλη.
Τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι κλείστηκαν στο κτίριο του σχολείου και κατάφεραν να απεγκλωβιστούν όταν οι φλόγες έζωσαν το σχολείο.
Την τύχη των Καλαβρύτων είχαν τα Μαζέικα (Κλειτορία) με 10 νεκρούς (πυρπόληση 14/12/1943), Αγια Λαύρα με 7 νεκρούς (14/12/1943), Ζαχλωρού 12, Σκεπαστό 16 (29/11/1943), Βρώσταινα 7, Ζαχλωρίτικα 14, Κερπινή 43 (8/12/1943), Ρωγοί 63 (8/12/1943), Ροδοδάφνη 3, Μαμουσιά 5, Βλασία 9, Ρωγοί 7, Βραχνί 8, Πλανητέρου 6, Ακράτα 14, Μέγα Σπήλαιο 21.
Η θυσία των Καλαβρύτων αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας και ειρήνης. Αποτελεί σύμβολο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Συμπερασματικά

- Η εκτέλεση των γερμανών αιχμαλώτων δεν αποτελεί αιτία της σφαγής των Καλαβρύτων. Δεν ήταν επιχείρηση αντιποίνων αλλά μια προσχεδιασμένη επιχείρηση.

-Οι συμμετέχοντες στην Εθνική Αντίσταση δεν έχουν καμιά εθύνη γαιτί: " Mόνο ως ελεύθερο ον ο άνθρωπος ευθύνεται γαι τις πράξεις του και τα εγκλήματά του".

- Δεν είναι αλήθεια η ύπαρξη αυστριακού στρατιώτη που απελευθέρωσε τα γυναικόπαιδα που είχαν κλειστεί στο Δημοτικό Σχολείο.

- Η Αγγλική Αποστολή (συνταγματάρχης Στήβενς και ταγματάρχης Αντονυ Αντριους), «Ελληνες» συνεργάτες των γερμανών, Διοίκηση («Πρωθυπουργός» Ράλλης) και τάγματα ασφαλείας συνδέονται με το έγκλημα των Καλαβρύτων και την εκτέλεση των γερμανών αιχμαλώτων.

- Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο να αμαυρώνεται το Επος της Εθνικής Αντίστασης με επιχειρήματα που αποενοχοποιούν τους κατακτητές.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Εκείνος γεννήθηκε τη δεκαετία του 1920 σε ορεινό χωριό της Αχαΐας, είχε τρεις αδελφές και έναν αδελφό από άλλη μάνα. Την ίδια δεκαετία φεύγει για το Διακοπτό για να μάθει την τέχνη του υποδηματοποιού - τσαγκάρη και μιά η αδελφή του για την Πάτρα για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός – υπηρέτρια.

Εκείνη γεννήθηκε στο ίδιο χωριό τη δεκαετία του 1910, είχε τρεις αδελφές και τρία αδέλφια επίσης και δύο αδέλφια από άλλη μάνα.
Bρέθηκε στην Πάτρα σε ηλικία μικρότερη των δέκα ετών εργαζόμενη ως οικιακή βοηθός στην οικογένεια Κάλλιστρου. Για τους ίδιους λόγους έφυγε για την Αθήνα και άλλη αδελφή. Οι «Κάλλιστροι» ήταν σόι εμπόρων, η συγκεκριμένη οικογένεια είχε κατάστημα παπουτσιών τα οποία είτε έφτιαχναν ή τα έκαναν εισαγωγή κυρίως από την Ιταλία. Στην οικογένεια αυτή είχε υπό τη φροντίδα της και το αγόρι τη οικογένειας. Στην Πάτρα αργότερα ήλθαν και τα αδέλφια της Τάκης και Σωτήρης. Ο Τάκης εργαζόταν σε μεγάλο καφενείο στη Γεωργίου ως σερβιτόρος και ο Σωτήρης πήγαινε στο σχολείο. Τα αδέλφια δεν βρισκόντουσαν συχνά γιατί δεν το επέτρεπαν οι δουλειές του. Την ίδια εποχή ο Νεόφυτος τελειώνει την Ιερατική Σχολή.

Στη 10ετία του 1930 και εκείνος μεταβαίνει στην Πάτρα όπου εργάζεται ως τεχνίτης πλέον. Εντάσσεται στο σωματείο των υποδηματεργατών που την εποχή εκείνη ελεγχόταν από το ΚΚΕ, μυείται στην αριστερά και αρχίζει να ενημερώνεται και να παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις. Το γεγονός αυτό τον έφερνε πολλές φορές σε αντίθεση με την αδελφή του λόγω της επιρροής της από τον εργοδότη της.
Ο πόλεμος, η γερμανική κατοχή και ο εμφύλιος έφεραν πόνο, φτώχεια, πείνα, δυστυχία, θανάτους και καταστροφή. Τα τρόφιμα εξαφανίστηκαν και εμφανίστηκε μαύρη αγορά.
Εκείνος φεύγει για το χωριό. Ζει λίγο καιρό με τους γονείς του οι οποίοι σύντομα πεθαίνουν ο ένας από την κατάχρηση αλκοόλ – κρασιού και η μάνα από μόλυνση που προκλήθηκε από ένα κτύπημα που της προκάλεσε μια γειτόνισσα με πέτρα και η οποία ουδέποτε τιμωρήθηκε. Ζει μαζί με τις δύο αδελφές του κάνοντας διάφορες δουλειές για να τα φέρει βόλτα.

Εκείνη μένει στην Πάτρα διασώζεται από τους βομβαρδισμούς των γερμανικών «ΣΤΟΥΚΑΣ» και πηγαινοέρχεται στο χωριό είτε με το τραίνο, είτε με ζώα είτε με τα πόδια περπατώντας πολλές φορές και ολόκληρη μέρα μεταφέροντας σαπούνι το οποίο αντάλλασσε μα τρόφιμα (όσπρια, τυρί η κρέας) για την επιβίωσή της αλλά κυρίως για την επιβίωση των άλλοτε αστών εργοδοτών τους. Είχε συνδεθεί μαζί τους ιδιαίτερα με το παιδί τους που με ιδιαίτερη φροντίδα μεγάλωνε.
Χάνει όλες τις αμοιβές από την εργασία της που ήταν σε μετρητά μετά την κατάρρευση του νομιμσματικού συστήματος . Οι κατακτητές είχαν θέσει σε κυκλοφορια ένα κατοχικό χαρτονόμισμα που εξέδιδαν ελεύθερα και απεριόριστα ανάλογα με τις ανάγκες τους.
Κακή τύχη είχαν και οι εργοδότες της. Μετανάστευσαν στην Αμερική η σύζυγος Κάλλιστρου και το παιδί της. Πέθαναν εκεί.
Ο Τάκης επέστρεψε στο χωριό.
Ο Σωτήρης υπηρέτησε στον Ελληνοιταλικό μέτωπο αφού είχε προλάβει να τελειώσει το Σχολαρχείο (Λύκειο της εποχής εκείνης) όπου και τραυματίστηκε. Ήταν σεμνός αγαπούσε το διάβασμα, έγραφε ποιήματα και είχε ιδέες που προσπαθούσε να υπηρετήσει. Στο λογοκριμένο γράμμα του από το μέτωπο έγραφε στο Νεόφυτο «… είναι η ώρα υπεράσπίσης των ιερών και των οσίων όπως η οικογένεια, η ζωή και η πατρίδα…» επίσης σε γράμμα προς την αδελφή του στην Αθήνα «…να είσαι υπερήφανη διότι το ελάχιστο που έχεις είναι να αφιερώσεις στην πατρίδα μας είναι η ζωή ενός αδελφού…». Γιά κάποιους ίσως αυτές οι εκφράσεις είναι προφητικές.
Τα τσιγάρα που έστειλε με δέμα η αδελφή του από την Αθήνα τα μοιράζει στους άνδρες του.
Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο και την αποθεραπεία του αφού πέρασε από το Μοναστήρι κατέβηκε στην Πάτρα (1941) έπιασε δουλειά και στα γράμματά του γράφει «…για μεγάλη κρίση και έλλειψη ψωμιού).
Μυείται στην αριστερά και εντάσσεται στο ΕΑΜ.
Ο Νεόφυτος ήταν ιερομόναχος στην Ι.Μ. Α. Λαύρας, δεν φοβόταν το θάνατο, διαπνεόταν από ισχυρή Πίστη, «…τι θα ωφεληθούμε αν χάσομε την ψυχήν μας..» έγραφε.
Ηταν ο σύνδεσμος όλης της οικογένειας. Στα γράμματά του γράφει ότι «…και στο Μοναστήρι τα πράγματα είναι δύσκολα γιατί τελειώνουν τα τρόφιμα..»
Δύο αδελφές παρέμειναν στο χωριό. Πέρασαν δύσκολες ώρες.
Η μία έχασε τον άνδρα από πνευμονία το 1941. Αρχίζει γι΄αυτήν και τα τρία παιδιά της ένας άλλος "Γολγοθάς". Η ψυχή της θα σκληρύνει ακόμη περισσότερο όταν λίγα χρόνια μετά θα χάσει τη μία κόρη της σε τροχαίο.
Η άλλη αδελφή προσβλήθηκε από τύφο.
Ο Βασίλης προσβλήθηκε από Ελονοσία και αποθεραπεύτηκε στο μοναστήρι κοντά στον αδελφό του Νεόφυτο.
Με την αδελφή που εργαζόταν στην Αθήνα ο Τάκης είχε αντίθεση με τον άνθρωπο που ήθελε να αρραβωνιαστεί. Η αντίθεση αυτή ίσως και για άλλους λόγους παρέμεινε μυστηριωδώς μέχρι τα τελευταία χρόνια.

Όμως τα δύσκολα ακολουθούν.
Την επομένη ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ στις 14/12/1943 εκτελείται στην Αγία Λαύρα από τους γερμανούς κατακτητές ο Νεόφυτος σε ηλικία 40 ετών. Την ίδια μέρα καίγοντας όλο το χωριό έκαψαν και το σπίτι τους. Από την Αστυνομία ειδοποιούνται για την εκτέλεση του αδελφού τους.
Το 1946 σκοτώνεται και ο Σωτήρης σε μία καλύβα στο χωριό ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ – ΓΛΑΝΙΤΣΑ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ στη θέση «ΜΠΡΗ» από απόσπασμα «ΜΑΥδων» και «Χιτών» που είχε φθάσει εκεί από τη Δάφνη και τα Λαγκάδια.
Είχαν καταλύσει εκεί για να διανυκτερεύσουν και στη συνέχεια να κινηθούν προς το Μαίναλο για να συναντηθούν με τον Καπετάνιο Πέρδικα. Λέγεται ότι από τις κινήσεις του συνδέσμου τους η σύζυγός του κατάλαβε την παρουσία τους και η ίδια τους κατέδωσε.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Γιάννης Πριόβολος στο βιβλίο του:
"Ο δρόμος ως το Θιάκι", ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ:
"Σουρούπωνε, τώρα σαν κάτι να πήρε το αφτί τους. Ναι δεν λάθευε κάποιος πλησίαζε. Μπορεί να είναι ο σύνδεσμος, σκέφτηκαν. Κάλιο γαιδουρόδενε, λέει ο Ανδρέας και, βάζοντας το πονηρό, φοράει βιαστικά τις αρβύλες του, που τις είχε βγάλει να στεγνώσουν, κατεβαίνει τα σκαλιά, φτάνει στην πόρτα. Κοιτάζει από τη σχισμαδιά, βλέπει ένα χωροφύλακα να έχει ζυγώσει στο ένα μέτρο. Παραπέρα πέρασαν δύο οπλισμένοι ΜΑΥδες και πιάσαν θέση , πίσω από δυό κοτρώνες. Βγάζει το πιστόλι του ο Ανδρέας και συνάμα στρέφει το κεφάλι του να ειδοποιήσει τους άλλους, δεν προλαβαίνει . Πέφτει μιά χειροβομβίδα από το φουγάρο και γίνεται ο χαλασμός. Πυροβολεί ο Ανδρέας καθυστερεί το χωροφύλακα και τρέχει προς τους συντρόφους του να βοηθήσει, να δει, ν΄αρπάξει το μαρσίπ του, κοιτάζει, βλέπει τον Κοραλή και το Σωτήρη πνιγμένους στα αίματα. ξεψυχούσαν. Τώρα οι τυχεροί μίλησαν με τα μάτια. Περισεύει το θάρρος του Μπακρόζου. Παίρνουν κουράγιο οι άλλοι δύο. Και στο φτερό πρώτος ο Νταής φωνάζοντας καλύψτε με, πηδάει το παράθυρο. Στήνει το οπλοπολυβόλο ο Σολωμός αλλά από την ταραχή του βάζει το γεμιστήρα ανάποδα. Επεμβαίνει ο Ανδρέας, αναστρέφει το γεμιστήρα, Δουλεύει το όπλο. Καλύπτεται ο Νταής - ξεφεύγει. Δεν χάνει καιρό ακολουθεί ο Ανδρέας. Κοντά και ο Σολωμος. Αλληλοκαλύπτονται. Στη μετακίνηση τραυματίζεται όμως ο Σολωμός .Τρέχουν δύο ΧιτοΜΑΥδες, τον αποτελειώνουν. Κερδίζει χρόνο ο Ανδρέας, τον βοηθάει και το σούρωπο, πιάνει βράχο, ταμπουρώνεται. Βάζει πότε πότε το μαρσίπ του. Ωστόσο σούρνει σιγά σιγά. Που να τολμήσουν αυτοί. Πισωπατούν. Κόβουν εν τω μεταξύ τα κεφάλια των νεκρών, τα βάζουν σε ένα τσουβάλι και κινάνε για τη Δάφνη - Στρέζοβα. Βγαίνοντας γιά τη δημοσιά απάντησαν ένα γέρο.
Που πάς μπάρμπα?
Στη Στρέζοβα.
Α ωραία! πάρε και εσύ λίγο το σακούλι να μας ξαλαφρώσεις.
Τι έχετε ρε παιδιά μέσα ρωτάει ο γέρος.
Γουρνοκέφαλα του απαντάνε.
και τι θα τα κάνετε? Θα τα βράσουμε να γλεντήσουμε τη νίκη.
Ποιά νίκη? Τι έγινε?
Θα δείς μη βιάζεσαι.
Φτάσαν στο Χωριό μπροστά στην Εκκλησία. Φωνάξανε και τους φέρανε φως, ασετυλίνες. Φωταγώγησαν την Πλατεία. Πρόσταξαν και τους μαγαζότορες να ανάψουν όσες ασετυλίνες είχαν. Να τους φέρουν και λουκάνικα και χοιρινό παστό και ούζο. Τρώγαν, πίναν και γλένταγαν όλη νύχτα. Το πρωί κάλεσαν και το δάσκαλο να φέρει τα μαθητούδια να δούνε το "κατόρθωμα" . Και τα πήγε λένε ο δάσκαλος. Μπράβο δάσκαλε!!! Που έκανες του κεφαλιού τους. Ο Τσαιπάς άκουσε τη μάχη από ψηλά κατάλαβε "Πάνε όλοι τους". Δεν πισωγύρισε όμως. Τράβηξε για το Μαίναλο μοναχός του. Ο Νταής (καθηγητής γυμναστικής) γυρόφερε δύο τρείς ημέρες απο μαντρί σε γρέκι, κατέληξε σε ένα Μύλο. Θεονήστικος σκούπισε τις μυλόπετρες, μάζεψε λίγο αλεύρι σε ένα σαρδελοκούτι, το ανακάτεψε με νερό, έφαγε κάμποσο αλλά ήταν φαίνεται τόσο κουρασμένος που αποκοιμήθηκε εκεί με το σαρδελοκούτι στα χέρια. Ετσι λέγεται τον βρήκε ο μυλωνάς το χάραμα και τον σκότωσε εκεί, πάνω στο βαθύ του ύπνο, με το φτυάρι και καμάρωνε και αυτός λες και είχε σκοτώσει το λιοντάρι!"
Οι τέσσεροι σκοτωμένοι ενταφιάστηκαν εκεί κάτω απο τις αμυγδαλιές. Εκταφή έγινε τα τελευταία χρόνια. Τα λειψανά τους σήμερα βρίσκονται στο κοιμητήριο της Κουνινάς.

Το 1949 ο κυβερνητικός στρατός άρχισε τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις από την Πελοπόννησο. Την ίδια χρονιά εκτελείται από τους μισθοφόρους της 9ης Μεραρχίας (χωροφύλακες, αγροφύλακες, ΜΑΥδες κ. άλ.) και ο αδελφός Βασίλης, κοντά στα σφαγεία του χωριού σε αντίποινα για τη δράση του αδελφού του. Τα δύο κορίτσια του και η γυναίκα του μένουν μόνες γιά να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.
Στην 9η μεραρχία 35000 άνδρες συγκροτούσαν 4 τάγματα. Σκότωναν, εκτελούσαν, συνελάμβαναν και οδηγούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα στρατοδικεία και τα εκτελεστικά αποσπάσματα όχι μόνο τους εγκλωβισμένους και ανίσχυρους μαχητές του Δημοκρατισκού Στρατού αλλά και όσους υποψιάζονταν ακόμη και μη συμμετέχοντες. Συμμαχό τους είχαν και τον καιρό. Διηγούνται ότι στο χωριό το χειμώνα του 1949 το χιόνι είχε ξεπεράσει τα τρία μέτρα. Χαρακτηρισίκή είναι η έκφραση "9η και χιονάτη".
Την ίδια χρονιά εκείνος και εκείνη παντρεύονται. Εκείνος με χαλκευμένες κατηγορίες, από γνωστό σε όλους πρόσωπο στην περιοχή, οδηγείται στο στρατοδικείο, καταδικάζεται σε 6-μηνη φυλάκιση (Γ΄ Ψήφισμα) και φυλακίζεται στην Κόρινθο.
Στις 18/6/1946 η κυβέρνηση Τσαλδάρη εισάγει στη Βουλή προς ψήφιση το Γ΄Ψήφισμα " περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομενων την Δημόσιαν Τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας". Γιά την υλοποιηση τους συστήθηκαν στρατοδικεία. Ενδικα μέσα έπαψαν να ισχύουν. Ανεστάλησαν άρθρα του Συντάγματος. Καταργήθηκε το οικογενειακό άσυλο και οι ελευθερίες του Τϋπου. Εχει γραφεί ότι αποτέλεσε τη νομική κάλυψη γιά το θάνατο και τις εκτελέσεις χιλιάδων πατριωτών αλλά και το θεμέλιο του εμφυλίου πολέμου.

Τελειώνει εδώ μια περίοδος της οικογενειακής τραγωδίας. Η ιστορία μίας οικογένειας που μεγάλωσε τα παιδιά της με στερήσεις, καταπίεση και μέσα στο φόβο, το μίσος, το αίμα και το θάνατο. Είχαν και αυτοί με το θάνατό τους τη συμβολή τους στην προσφορά της αριστεράς στην κοινωνία, είναι οι μάρτυρες που αποτελούν τις εγγυήσεις για την ύπαρξη της και τη συνέχιση της παρά τα όσα θλιβερά συνεβησαν και συμβαίνουν.
Ομως ο Εμφύλιος θα συνεχιστεί με άλλα μέσα για να σταματήσει μετά τη μεταπολίτευση με την αναγνώριση του ΚΚΕ (1994) και της Εθνικής Αντίστασης (1981) καθώς και με "την άρση των συνεπειών του Εμφυλίου" (1991?).
Οι παρακρατικές οργανώσεις διαλύθηκαν όμως τα μέλη τους και οι συνεργάτες των γερμανών, συνεπικουρούμενοι από τις οργανώσεις της επίσημης κρατικής βίας όπως τα ΤΕΑ, τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία θα συνεχίσουν τη δράση τους.
Ξυλοδαρμοί, ψυχολογική βία, διακρίσεις, κοινωνικά φρονήματα κ. άλ. θα αποτελέσουν καθημερινά φαινόμενα.
Συνεχίζεται.

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

Ενας χρόνος μετά τη δολοφονία του 15 - χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

"Τον έμαθα να μη φοβάται" είπε η μητέρα του.

"...δεν ήταν μόνο μία απεχθής πράξη. Ήταν ένα δίδαγμα για όλους μας, πού μπορεί να οδηγήσει η αυθαιρεσία. Δεν ξεχνιέται και δεν μικραίνουν οι διαστάσεις της στο υποσυνείδητο της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας..."
δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Εκφράσεις που συγκινούν.

Ένα χρόνο μετά τίποτα δεν άλλαξε ως προς τις αιτίες που προκάλεσαν την κοινωνική εξέγερση πλην της κυβερνητικής αλλαγής.

LINKS

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΕΞΗ

ΠΑΓΚΟΣΜΙA ΗΜΕΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

- 29/11/1977: Αποφασίζεται να είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό κυρίως για να προβληθεί το Παλαιστινιακό ζήτημα.

- 29/11/1947: Γίνεται δεκτή, από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η απόφαση 181 που προέβλεπε τη δημιουργία δύο κρατών.

Να συγκληθεί διεθνής (OHE, EE,ΗΠΑ, ΡΩΣΙΑ) διάσκεψη:
- για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις Ισραήλ, Παλαιστίνης, Συρίας, Λιβάνου.
- για λύση του Παλαιστινιακού και για να καθιερωθεί μόνιμος διάλογος ανατολής (Ισλάμ) και δύσης ( Χριστιανισμός) .
Γιατί με το διάλογο και τις διαπραγματεύσεις και όχι με τα όπλα μπορεί να υπάρξει διαρκής ειρήνη, ανεξάρτητη Παλαιστίνη, ειρηνική συνύπαρξη Ισραήλ και αραβικών – μουσουλμανικών κρατών.

- Σύνορα: αυτά που ήταν πριν το πόλεμο του 1967

- Ιερουσαλήμ: Πρωτεύουσα Ισραήλ και Παλαιστίνης

-Κατεδάφιση των οικισμών στη Δυτική Όχθη.

- Άρση του αποκλεισμού στη Λωρίδα της Γάζας.

- Απελευθέρωση των Παλαιστίνιων κρατουμένων.

- Μέτρα "εποικοδόμησης εμπιστοσύνης”.
Γιατί και από τα δύο μέρη (περισσότεροι στην Παλαιστίνη φυσικά) λείπουν προσφιλή πρόσωπα. Είναι δύσκολο να ξεχαστούν. Ας θυμηθούμε τον ελληνικό εμφύλιο που τόσα χρόνια μετά οι αντιθέσεις παραμένουν.

- Τα πολιτικά ζητήματα λύνονται με πολιτικές λύσεις δηλ. με πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.

- Η απουσία ειρήνης ενισχύει το θρησκευτικό φανατισμό.
Ο θρησκευτικός φανατισμός (ραβίνοι, μουλάδες, ιμάμηδες, ιερατείο, φαλαγγίτες κ.άλ.) γεμίζει πόνο τους ανθρώπους, θεωρεί το θάνατο δόξα (γιατί θαυμάζουν τους "μάρτυρες"), απαιτεί αποδείξεις πίστης, επιβάλει απαγορεύσεις, εμποδίζει τον πολιτικό εκσυγχρονισμό ( σύγχρονα συντάγματα, προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και αντιστρατεύεται τη δημοκρατία και την επιστήμη.

- Στρατηγική για ένα παγκόσμιο πολιτισμό
με κατανόηση του πολιτισμού του «άλλου», χωρίς διάθεση επιβολής του ισχυρότερου, απαλλαγμένου από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, με σεβασμό της εθνικής ταυτότητας και με σκοπό την πολιτιστική προσέγγιση, την αρμονική συνύπαρξη και τη συνεργασία των λαών.

"ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ"

- ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ,

- ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΗΓΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥΣ,

- ΕΧΟΥΝ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ ΤOΥΣ ΦΑΝΟΥΝ ΧΡΗΣΙΜΟΙ,

- ΑΓΝΟΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΥΝΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ,

- ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΑΓΗ ΗΓΕΣΙΩΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΕΝΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΞΥΤΗΤΑ,

- ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΙΜΕΝΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΕΓΕΙΡΟΥΝ ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ,

- ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ: ΤΟ ΟΤΙ ΑΠΑΙΤΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ,

- ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΣΥΝΘΕΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Π.Χ. ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΥΘΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ 300 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 40 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΕΚΒΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ Η ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ.

Oι παρατηρήσεισ προέρχονται από συμμετοχή του γράφοντος σε συνδικαλιστική σύσκεψη. Οι συσκέψεις αυτές είναι αποκαλυπτικές γιά τους χαρακτήρες των συμμετεχόντων και συμμετέχομε παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.

ΒΑΘΙΑ ΨΥΧΗ

Είναι μια ταινία «συμφιλιωτική» όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, σεναριογράφος(μαζί με την κ. Καρυστιάνη)και σκηνοθέτης κ. Βούλγαρης.
Δεν δυσαρεστεί κανέναν και έχει εισπρακτική επιτυχία (40000 εισιτήρια το πρώτο 4- ήμερο).
Είναι απολίτικη και ανιστόρητη. Απουσιάζουν οι πρωταγωνιστές του εμφυλίου (ηγεσία του ΚΚΕ, Παπάγος κ. άλ). Δεν αναφέρεται στις αιτίες του εμφυλίου και τις μεταεμφυλιοπολεμική περίοδο.
Είναι μια «υποκειμενική μυθοπλασία», δεν επιδιώκει «να γράψει ιστορία», με μια κινηματογραφική αντίφαση που θέλει τον κινηματογράφο να αναπαριστά την αλήθεια (μη λήθη) και την πραγματικότητα.
Χάθηκε μια ευκαιρία η ταινία να αποτελέσει την αφορμή της έναρξης ενός διαλόγου για τον αδελφοκτόνο πόλεμο 1946 – 49 και τις συνέπειές του, τώρα που υπάρχουν ακόμη ζώντες και μέχρι η ιστορική έρευνα να αποκαλύψει τα πραγματικά γεγονότα και τις αιτίες τους.
Ίσως αυτό είναι και μία ένδειξη της ιστορικής αξίας της ταινίας.

Ο Εμφύλιος Πόλεμος ήταν συγκρούσεις για να περάσει η Χώρα από την Αγγλική επιρροή στην Αμερικανική. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά με το Ελληνικό Λαό οργανωμένο κατά 90% στο ΕΑΜ και με ένα ισχυρό ΕΛΑΣ.
Στο Εμφύλιο οδηγήθηκε και η ηγεσία του ΚΚΕ γιατί
- υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του
- πίστευε ότι θα επαναλάβει το πετυχημένο εγχείρημα του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ
- απέτυχε να κάνει κυρίαρχο το ιδεολογικό του πρότυπο.
Όμως το 1946 το ΚΚΕ βρέθηκε απομονωμένο. Οι μη κομουνιστικές δυνάμεις δεν συμμετείχαν. Η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν ήθελαν άλλο πόλεμο.

O Ζαχαριάδης γυρίζοντας από το Νταχάου (ξεκομμένος από την Ελληνική πραγματικότητα) αποφάσιζε αποχή από τις εκλογές.
Μια αποχή εγκληματική γιατί αποκάλυπτε στην ασφάλεια του οπαδούς της αριστεράς από το εκλογικό τους βιββλιάριο.
Στέρησε την αριστερά από μια σημαντική κοινοβουλευτική δύναμη που θα είχε εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα αριστερά κόμματα της Ευρώπης.
Δεν παρεμπόδισε τον Τσαλδάρη να μπει πανίσχυρος στη Βουλή,
να επαναφέρει τον κομματάρχη της δεξιάς Γεώργιο,
να αθετήσει πλήρως τις συμφωνίες που είχαν γίνει με τους συμμάχους,
να εισάγει στη Βουλή προς ψήφιση το Γ΄Ψήφισμα " περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομενων την Δημόσιαν Τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας". Γιά την υλοποιηση τους συστήθηκαν στρατοδικεία. Ενδικα μέσα έπαψαν να ισχύουν. Ανεστάλησαν άρθρα του Συντάγματος. Καταργήθηκε το οικογενειακό άσυλο και οι ελευθερίες του Τϋπου. Εχει γραφεί ότι αποτέλεσε τη νομική κάλυψη γιά το θάνατο και τις εκτελέσεις χιλιάδων πατριωτών αλλά και το θεμέλιο του εμφυλίου πολέμου.
Η αποχή από τις εκλογές του 1946 (κομουνιστών και κεντρώων) απέκλεισε την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση για 4 χρόνια.
Οι μόνες δυνατότητες που απέμειναν ήταν η εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση και ο Εμφύλιος.

Αποφασίζεται ένοπλος αγώνας παρά τη διαφωνία κάποιων. Συγκροτείται ο Δημοκρατικός Στρατός υπό τον Μάρκο Βαφειάδη και με απαγόρευση επιστράτευσης των αγροτών. Η απομάκρυνση των αγροτών ήταν διπλά λαθεμένη γιατί στέρησε το Δημοκρατικό Στρατό από εφεδρικές δυνάμεις αλλά και γιατί ο αγροτικός κόσμος κατακτήθηκε εύκολα από τη Δεξιά με τη χρησιμοποίηση μιάς αντικομουνιστικής ιδεολογίας.
Την ίδια και την προηγούμενη χρονιά οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης εξαναγκάστηκαν να πάρουν τα βουνά και να αποτελέσουν του πρώτους πυρήνες του Δημοκρατικού Στρατού. Με τη καθοδήγηση των Άγγλων συμμορίες όπως οι «Χ» έκαιγαν σπίτια, βίαζαν γυναίκες και έσφαζον άνδρες. Το Μάρτιο του 1946 οι συλλήψεις είχαν φθάσει τις 85000.
Την επόμενη χρονιά οι ΗΠΑ κυριαρχούν με το Δόγμα Τρούμαν. Εξοπλίζουν και ελέγχουν τον Εθνικό Στρατό και τον χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους.
Το 1949 ο Παπάγος διορίζεται αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων και αρχίζουν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Την ίδια χρονιά η Πελοπόννησος είναι υπό την κυριαρχία του Εθνικού Στρατού.
Το ΚΚΕ αποφασίζει να εγκαταλείψει τον αντάρτικο πόλεμο.
Τα αποτελέσματα του συμβατικού πολέμου ήταν καταστρεπτικά για τους κομουνιστές.
Τον Αύγουστο ύστερα από σκληρές μάχες στο Γράμμο και στο Βίτσι οι κομουνιστές απωθούνται έξω από τα σύνορα.
Στις 16 Οκτωβρίου το ΚΚΕ αποφασίζει την κατάπαυση του πυρός.
Οι απώλειες του εμφυλίου φτάνουν τις 40000. Χιλιάδες έμειναν άστεγοι. Πάνω από 100000 διέσχισαν τα σύνορα και ενσωματώθηκαν στις τότε κομουνιστικές χώρες.

"Οι νικητές δεν ξέρουν να κερδίζουν με αξιοπρέπεια"
Δεν έδειξαν καμιά επιείκεια, ανοχή η συγχώρηση στους ηττημένους
Οι μεταεμφυλιοπολεμικές συνέπειες ήταν τραγικές. Γέμισαν τα ξερονήσια πολιτικούς εξόριστους, 3500 πολιτικοί κρατούμενοι εκτελέστηκαν, άλλοι φυλακίστηκαν και σύρθηκαν στα έκτατα στρατοδικεία με χαλκευμένες κατηγορίες και όσοι απέμειναν ένοιωσαν την ψυχολογική βία των ΤΕΑ, της αστυνομίας, γενικά της κρατικής διοίκησης και των παρακρατικών οργανώσεων.

«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ και δεν θα αφήσουμε και τους άλλους να ξεχάσουν"
Ο Εμφύλιος Πόλεμος και οι συνέπειές του υπήρξε και συνέπεια της αντιδραστικότητας της Δεξιάς.

Ξυλοδαρμό από αστυνομικούς καταγγέλει μπλόγκερ της Κούβας

Η πιο διάσημη μπλόγκερ της Κούβας Γιοάνι Σάντσεζ δήλωσε ότι κρατήθηκε και υπέστη ξυλοδαρμό το βράδυ της Παρασκευής 6/11/2009 στην Αβάνα από μυστικούς αστυνομικούς.
"Με χτύπησαν και με ανάγκασαν να μπω σε ένα αυτοκίνητο. Δε μου έδωσαν καμία εξήγηση αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι δεν ήθελαν να συμμετάσχω ...
σε μία πορεία των νέων εναντίον της βίας" έγραψε στο μπλογκ της "Generacion Y" η 34χρονη.
Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε με ανακοίνωση του την "ωμή χρήση βίας για την σιωπή της Γιοάνι Σάντσεζ".

LINK

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ

"ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ
ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΝΑ
ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ,
ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ,
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ
ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΖΕΤΑΙ.

Η ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ

ΖΗΤΩ Ο ΑΔΟΥΛΩΤΟΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Η δικτατορία της 21 Απριλίου 1967 επιβλήθηκε από μιά ξενοκίνητη χούντα, επίορκων αξιωματικών που κατέλυσε το Σύνταγμα, ανέστειλε τις πολιτικές ελευθερίες, διέλυσε πολιτικά κόμματα και νεολαίες (ΕΔΑ. Λαμπράκηδες, ΕΔΗΝ, ΕΡΕΝ), διέλυσε επίσης τους περισσότερους φοιτητικούς συλλόγους και ανέστειλε τη λειτουργία άλλων.
Αντικατέστησε με διορισμένους τις διοικήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων και διόρισε στρατιωτικούς επιτρόπους στις σχολές.
Πάνω από 6000 άνθρωποι συλλαμβάνονται, καταδικάζονται από έκτατα στρατοδικεία, φυλακίζονται και εξορίζονται. Καθημερινά βασανίζονται άνθρωποι και αρκετοί χάνουν τη ζωή τους η μένουν ανάπηροι για πάντα.
Στη Χώρα επισωρεύτηκαν μεγάλα εθνικά (βάσεις, Κυπριακό, αμφισβήτηση κυριαρχίας στο Αιγαίο, διακοπή διαδιακσιών ένταξης) και κοινωνικά προβλήματα (φαβλότητα, αντιπαροχή, κακογουστιά)
Επιβάλλεται βία και τρομοκρατία.
«Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνους και με κόπους, πάνε και αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά» δήλωνε ο Γ. Σεφέρης στο BBC (28/3/1969)

Δημιουργήθηκαν έτσι οι συνθήκες για αντίσταση του Ελληνικού Λαού και ιδιαίτερα των νέων και με σκοπό την ανατροπή του τυραννικού καθεστώτος.
Αρκετά στελέχη που δεν συλλαμβάνονται περνούν στην παρανομία και αρχίζουν οι πρώτες παράνομες επαφές. Δημιουργούνται οι πρώτες αντιστασιακές οργώσεις Ρήγας Φεραίος (Δεκέμβρη 1967) Πατριωτικό Μέτωπο, ΠΑΚ, Δημοκρατική Άμυνα, Δημοκρατικοί Σύνδεσμοι κ. άλ.
Το 1968 συλλαμβάνονται οι Πόπη Τζεμπελίκου και Μαργαρίτα Γεραλή. Περνούν δύο φορές στρατοδικείο και καταδικάζονται σε 5 και 20 χρόνια στο πρώτο και δεύτερο στρατοδικέιο.
Την ίδια χρονιά ο πανεπιστημιακός Θεόφιλος Κ. Φραγκόπουλος βρέθηκε νεκρός στο Εργαστήριο του (Εργαστήριο Εδαφολογίας) στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή (ΑΓΣΑ) – Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι συνθήκες του θανάτου, τόσα χρόνια μετά, δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί.
Ο πρώτος και μοναδικός που θυσιάστηκε στον αγώνα κατά της δικτατορίας. 13 Απριλίου 1970 το Στρατοδικείο Αθηνών καταδίκασε 20 στελέχη της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Δημοκρατική Άμυνα». Μεταξύ αυτών οι καθηγητές Σάκης Καράγιωργας και Γ. Α. Μαγκάκης, στους οποίους επιβάλλονται ισόβια στον πρώτο και 18ετης κάθειρξη στον δεύτερο, στον αντιστράτηγο Γ. Ιορδανίδης και τον τότε φοιτητή της Νομικής Νίκο Κωνσταντόπουλο, επιβάλλεται κάθειρξη 8 ετών.

Σημαντικά Αντιστασιακά γεγονότα που προηγήθηκαν του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ήταν η κηδεία Παπανδρέου 1 Νοεμβρη 1968. Την κηδεία του παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες λαού, οι οποίοι διαδήλωσαν στους δρόμους της Αθήνας υπέρ της δημοκρατίας και ζητώντας την κατάργηση του δικτατορικού καθεστώτος, επίσης η κηδεία Σεφέρη, η συναυλία Μαρκόπουλου και η κατάληψη της Νομικής.
Ομοίως και το κίνημα του ναυτικού όπου ο ναύαρχος Νίκος Παππάς τότε κυβερνήτης του αντιτορπιλικού «Βέλος», μαζί το πλήρωμα του στις 23 Μαΐου 1973, στασίασε κατά της χούντας και κατέφυγε στην Ιταλία. Ήταν μια κορυφαία αντιστασιακή ενέργεια, μέσα από τα σπλάχνα των Ενόπλων Δυνάμεων και που εκ της φύσεως της πήρε διαστάσεις πολύ έξω από την χώρα μας.
Η κατάληψη της Νομικής είναι εξίσου σημαντική γιατί σπάει την τρομοκρατία, είναι η πρώτη φορά που ο ελληνικός λαός διαδηλώνει μαζικά κατά της δικτατορίας, το φοιτητικό κίνημα αποκτά σταθερούς δεσμούς με τον πολίτη και εκδηλώνει μια απροκάλυπτη πολιτικοποίηση με αντιδικτατορικά συνθήματα όπως «Συμπαράσταση λαέ», «Ένας είναι ο αρχηγός ο κυρίαρχος λαός» «Κάτω η χούντα» «Δημοκρατία» και για πρώτη φορά ακούγεται το σύνθημα «Έξω οι Αμερικάνοι». Και όταν η αστυνομία χτυπούσε τον κόσμο έξω από τη ΝΟΜΙΚΗ ακούστηκε το σύνθημα «Κάτω τα χέρια από το Λαό»
Παραμελείται όμως γιατί το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ που ήταν κορυφαία εκδήλωση ήταν συναισθηματικά φορτισμένη επειδή υπήρξαν θύματα. Είναι ένα ευρύτερο αντιδικτατορικό γεγονός που ξεπερνά τα όρια του φοιτητικού κινήματος.

Στις αρχές του 1973 το φοιτητικό κίνημα διαμόρφωνε τις εξελίξεις είχε κατορθώσει να εκφράσει με πολιτικές μορφές την αντίθεση του στο καθεστώς με κύρια χαρακτηριστικά του την παράνομη αυτοοργάνωση και την αυτονομία χωρίς να παραγνωρίζεται ο ρόλος των οργανώσεων (Ρήγας Φεραίος, ΑντιΕΦΕΕ, ΠΑΚ, ΑΑΣΠΕ κ. άλ.)
Η χούντα ήταν απομονωμένη στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Δημιουργούνται πυρήνες κατά σχολές. Στο πολυτεχνείο υπάρχει διαπολυτεχνειακό όργανο.
Οι τοπικοί φοιτητικοί σύλλογοι γίνονται κέντρα μαζικού προβληματισμού και ζυμώσεων.
Η εξέγερση των φοιτητών δεν αργεί να έλθει
Ξεκίνησε το πρωί της 14ης Νοεμβρίου του 1973 και επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων εκείνης της χρονιάς. Το πρωί της ημέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση φοιτητών στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, που ζητούσαν να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου.
Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «20% για την παιδεία», «Κάτω η χούντα».
Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973, στο υπό κατάληψη Πολυτεχνείο συρρέουν εκατοντάδες λαού της Αθήνας. Στις 9.30 το βράδυ η κατάληψη έχει πυκνώσει ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.
Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον των διαδηλωτών που ήταν συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο με γκλομπς και δακρυγόνα. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοαναγειρόμενες οικοδομές και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει τον στόχο της δηλ. την καταστολή της εξέγερσης.
Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη, την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα, που ήταν σκαρφαλωμένη, στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ μαζί με ομάδες μυστικών και μη αστυνομικών εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, παραβιάζοντας έτσι απροφάσιστα και εμφανέστατα το πανεπιστημιακό άσυλο
Στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως μετά τη μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα.
Η κατάρρευση της εφτάχρονης δικτατορίας ήρθε με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο αμέσως μετά το χουντικό πραξικόπημα κατά του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου τον Ιούλιο του 1974
Το Πολυτεχνείο ήταν η κορυφαία εκδήλωση της επτάχρονης αντιχουντικής πάλης και μία από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας. Ήταν ακηδεμόνευτη, στηρίχτηκε στην ενότητα όλων των πολιτικών δυνάμεων. Χαρακτηριστικά είναι τα συνθήματα:
"ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ"
"ΕΡΓΑΤΕΣ, ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ"
Kατά λογική ακολουθία συνέδεσε την εθνική αντίσταση και τα κινήματα της δεκαετίας του 1960 με την αντιδικτατορική αντίσταση που εκφράστηκε με τα συνθήματα
"ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ", " 114" και "20% ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ"
"ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟΣ, ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ"

Τιμούμε
- τη μνήμη όσων αγωνιστών δολοφονήθηκαν από τη χούντα, εκείνων που τα βασανιστήρια, οι κακουχίες της φυλακής και της εξορίας έκοψαν πρόωρα το νήμα της ζωής τους.
- τους «ελεύθερους πολιορκημένους» του Πολυτεχνείου, τους χιλιάδες που κακοποιήθηκαν στην Ασφάλεια και την ΚΥΠ, τους εκατοντάδες καταδικασμένους από τα στρατοδικεία.
- εκείνους που με όπλα την ιδεολογία τους και τη συντροφικότητά τους τους έδωσαν μάχες αξιών, διαφύλαξαν την πολιτική συνείδηση και αποτέλεσαν τη συνείδηση των πολλών.

Θλιβόμεθα:
- για εκείνους που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους και τους αγώνες τους με μια θέση στη διοίκηση η στους κομματικούς μηχανισμούς και με σκοπό τη νομή της πολιτικής εξουσίας,
- "γιά εκείνους που δεν συμμετείχαν και προσπάθησαν πολύ αργότερα να διεκδικήσουν θέση στην ιστορία",
- γιά τις δραστηριότητες μικρής μερίδας του "αντιεξουσιαστικού χώρου" και ίσως και κάποιων ανέλεγκτων προβοκατόρων,
- αλλά και γιά τις εκδηλώσεις μνήμης για το Πολυτεχνείο που έχουν ευτελιστεί, έχουν γίνει θέαμα αντί να είναι γιορτή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, να εμπνέουν και να προτρέπουν σε αγώνες αντί να είναι πένθιμες, νοσταλγικές η πανηγυρικές εκδηλώσεις.

Σήμερα χρειαζόμαστε TA ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ γιά να αντισταθούμε στην παραβατικότητα, την ατιμωρησία, τον καταναλωτισμό και το life style , την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία, τις κοινωνικές αδικίες που απορρέουν από την ανεργία και το άνισο φορολογικό σύστημα, γιά να μην είναι οι αμοιβές των εργαζομένων χαμηλότερες από το κόστος της ζωής αλλά και για να μην είναι το αγαθό της πολιτικής παχνίδι στα χέρια των πλουσίων και των χορηγών και μέλημα απολίτικων, αναποτελεσματικών, εμπειρογνωμόνων πανεπιστημικών η άλλων.
Τέλος πρέπει να γίνει συνείδηση ότι με τους αγώνες δεν κερδήθηκε ΠΟΤΕ κάτι πραγματικά σημαντικό για τους ανθρώπους - εκτός από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

H ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΣΗΜΕΡΑ

- Απαιτεί ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων
- Αναζητεί απαντήσεις σε πολλά και βασικά θέματα της πολιτικής ζωής (ανεργία, κοινωνικές ανισότητες , ΕΕ και παγκοσμιοποίηση).
- Κυριαρχείται από ένα κατακερματισμό αντιλήψεων για τη διαμόρφωση των κοινωνιών της.
- Έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες (τελωνειακή ένωση, ενιαία αγορά, ΟΝΕ, ΚΑΠ, κ. άλ.).
- Απουσιάζουν βασικοί στόχοι για την εξέλιξή της (ενιαίο κράτος, ομοσπονδία, διακυβερνητική συνεργασία ή μόνο ενιαία αγορά).
- Σκοπεύει (αν σκοπεύει) στη δημιουργία κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης.
- Χαρακτηρίζεται από διαδοχικές εκχωρήσεις εθνικών αρμοδιοτήτων και παραιτήσεις άσκησης εθνικής πολιτικής.
- Είναι κοινοτητα αξιών (ειρήνη, δημοκρατία, σεβασμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πλουραλισμός αλληλεγγύη, ...)
- Δεν μπορεί η καθυστερεί να δώσει απαντήσεις για το ενεργειακό πρόβλημα, τις κλιματικές αλλαγές, το μεταναστευτικό, την ανάδειξη των πολιτισμικών διαφορών, τις ανθρωπιστικές κρίσεις, κ. άλ.)
- Υπάρχει «δημοκρατικό έλλειμμα», γραφειοκρατία και δεν υπάρχει σχέση του πολίτη και των εκπροσώπων του με τα όργανα της ΕΕ ( η Βουλή του κράτους μέλους δεν πληροφορείται και δεν συμμετέχει στη διαμόρφωση σχέσεων , λήψη αποφάσεων, θεσμοθέτηση κανονισμών, οδηγιών κλπ). Η Επιτροπή δεν είναι εκλεγμένη από τους πολίτες. Η λήψη αποφάσεων στο Συμβούλιο δεν είναι πάντοτε διαφανής.
- Απαιτείται ένας άλλος ρόλος πέραν εκείνου των αγορών και των οικονομικών μεγεθών, απαιτείται ενίσχυση της δημοκρατίας με διάλογο και δημόσια διαβούλευση των κοινών θεμάτων, ενιαία δημοψηφίσματα σε όλα τα κράτη μέλη, συμμετοχή, κινητοποίηση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών.


Η Νέα - Μεταρρυθμιστικη Συνθήκη
προβλέπει:
- αρχές και διαδικασίες λειτουργίας για τη διαμόρφωση ενός συστήματος ανοιχτού στη δημόσια διαβούλευση για τις πολιτικές τις Ένωσης.
- εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στον τρόπο συγκρότησης των οργάνων της, στη λειτουργία τους, στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, στην αποτελεσματικότητα των θεσμών της.
διαμορφώνει:
ένα πλαίσιο κοινής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας και πολιτικών στους τομείς των κλιματικών μεταβολών, της ενέργειας, της έρευνας και τις τεχνολογίας και του τουρισμού.
θέτει:
ένα πλαίσιο αρχών και στόχων πολιτικής
θεσπίζει:
όργανα και διαδικασίες για πολιτικές διασυνοριακών ελέγχων, παροχής ασύλου, υποδοχής μεταναστών κ. άλ.

Στην ΕΕ σήμερα διαμορφώνονται δύο (2) κατευθύνσεις:
1) οι υποστηρικτές της ενοποίησης που μιλούν γία "διεύρυνση και εμβάθυνση" της ΕΕ με τις παρκάτω διακρίσεις
- διακυβερνητική : οικονομική ένωση με πολιτική συνεργασία
- ομοσπονδιακή: πολιτική ενοποιηση των ευρωπαικών κρατών και
2) οι ευρωσκεπτικιστές που μιλούν γιά αποσύνθεση της ΕΕ, εθνικοποίηση των κοινών πολιτικών κ. άλ..

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

- Η ΕΕ είναι μονόδρομος για να αντιμετωπίσουν μικρά και μεγάλα κράτη - μέλη τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης.
- Η ΟΝΕ βοηθά τα κράτη μέλη και τους πολιτες γιά να αντιμετωπίσουν τις ενεργειακές και νομισματικές κρίσεις.
- Η εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων και η αποδυνάμωση των εθνικών κρατών:
ενισχύει τις αγορές και τις μεγάλες επιχειρήσεις (αποφασίζουν για επενδύσεις μισθούς, συνθήκες εργασίας, ασφαλιστικά, φόρους κ. άλ.).
συγκεντρώνει την πολιτική εξουσία σε παγκόσμιους η περιφερειακούς οργανισμούς (G8, Π.Τ., Π.Ο.Ε, Δ.N.T, Ε.Ε., NAFTA) με δέσμευση αποφάσεων σε ζητήματα δημοσιονομικής και κοινωνικής πολιτικής καθώς και σε ζητήματα διακρατικών και διαπεριφερειακών σχέσεων σε οικονομικό και εμπορικό επίπεδο,
σηματοδοτεί το πέρασμα στη παντοδυναμία της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.
- H ΕΕ υπήρξε τόπος δημιουργίας και διαμόρφωσης αξιών και οφείλει να λειτουργεί και να δρά με βάση αυτές τις αξίες.

1)Ήπια ηγεμονία
Η Ευρώπη μετά την κρίση
Ξ. Γιαταγάνας, Δ. Καλουδιώτης
ΚΡΙΤΙΚΗ

2) Κώστας Σημίτης
Σκέψεις για μια
προοδευτική
διακυβέρνηση
ΠΟΛΙΣ

3) ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ
Μιχάλης Ψημίτης
Ατραπός